Jill

 

a daar was ik dan ineens, viereneenhalve week te vroeg. Het was voor pap en man wel even schrikken toen ik mijn vroeg in de morgen op donderdag 6 februari een weg naar buiten wilde banen. Gelukkig bleven ze rustig. Na vijf uurtjes was ik dan eindelijk buiten, wel had ik wat hulp van mijn moeder, vader en voor mij nog onbekende vrouwen in witte kleding nodig.
k vond het erg fijn om bij mamma te zijn, maar nu ik pappa ken ben ik blij dat ik geboren ben staat er op mijn kaartje. Helaas kon ik na mijn geboorte niet bij ze blijven. Ik moest naar een kamer waar meer baby’s lagen, erg gezellig dus. En ook de vrouwen in witte pakken hebben goed voor me gezorgd. 

aatst mocht ik alweer naar huis. Ik was zo blij! Eindelijk naar de plek waar ik de komende jaren zal doorbrengen samen met mijn ouders. Ook waren er nog twee mevrouwen die overdag mijn moeder hielpen met de zorg voor mij. Maar nu komen die niet meer, dat is wel jammer, want het was toch fijn dat mijn moeder zo verwend werd.

iefde krijg ik alom van mijn beide ouders. Volgens mij willen ze mij het liefst doodknuffelen, maar als dat moment aanbreekt doe ik gewoon net of ik slaap of maak ik wat rare geluiden. Ze zijn echt de leukste ouders die ik ken, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik nog maar weinig andere ouders gezien heb. Binnenkort komen er af en toe wat ouders op bezoek. Ik kijk er nu al naar uit.